دوستت دارد و از دور کنارش هستیروی دیوار اتاق و سر کارش هستیآخرین شاعر دیوانه تبارش هستیدل من! ساده کنم! دار و ندارش هستی!دوستش داری و از عاقبتش با خبریدوستش داری و باید که دل از او نبریدوستش داری و از خیر و شرش می گذریدل من! از تو چه پنهان که تو بسیار خری!دوستت دارد و یک بند تو را می خواهددوستت دارد و در بند تو را می خواهدهمه ی زندگی ات چند؟ تو را می خواهددل من! گند زدی... گند! تو را می خواهدشعر را صرف همین عشق پریشان کردیهمه ی زندگی ات را سپر آن کردیدوستش داری و پیداست که پنهان کردیدل من! هر چه غلط بود فراوان کردی!دوستت دارد و از این همه دوری غمگیندوستت دارد و توجیه ندارد در دین!دوستت دارد و دیوانگی محض است این!دل من! لطف بفرما سر جایت بنشین!مست از رایحه ی کوچه ی نارنجستاندوستش داری و مبهوت شدی در باراندوستش داری و سرگیجه ای و سرگرداندل من! آن دل آرام مرا برگردان...لب تو از لب او شهد و عسل می خواهدلب او از تو فقط شعر و غزل می خواهددوستت دارد و از دور بغل می خواهددل من! این همه خان، رستم یل می خواهددوستش داری و رویای تو جان خواهد دادهمه ی زندگی ات را به فلان خواهد دادفکر کردی به تو یک لحظه امان خواهد داد؟دل من! عشق به تو شست نشان خواهد داد#یاسر_قنبرلو

برگی شده، افتادهام از شاخه به کوییچون باد مرا میبَری امّا به چه سویی؟این چیست که جذبش شدهام موی تو؟ هرگز!دلبستگی آن نیست که بسته است به موییای غنچه که در عمق دلم ریشه دواندیعشقی و عجب نیست که از سنگ بروییمن با تو چه باید بکنم عشقِ گریزان؟با صید چه باید بکند ببرِ پتویی؟!میخواهیام اما به چه عنوان؟ به چه منطق؟میخواهمت اما به چه قیمت؟ به چه رویی؟من بغضِ تو هستم چه بباری چه نباریمن راز تو هستم چه بگویی چه نگویی#یاسر_قنبرلو

میان جمعم و سرگرم داستانسازیکیام؟ عروسک تنهای خیمهشببازیبه پایکوبی غمگین من نمیخندیاگر نگاه به ناچاریام بیندازیمن و تو از دغل پشت پرده باخبریمچقدر بازی و تا کی دروغپردازی؟اگر غلط نکنم مزد پاکچشمی ماستکه میزنند به ما تهمت نظربازیشدیم «سرو» و به ما بیثمر لقب دادندسرت بلند! بیا این هم از سرافرازیمگر نگفتمت ای دل به زندگی خو کن!کبوترا تو چرا با قفس نمیسازی؟چه جای سعی! که فواره چون به اوج رسیدبه گریه گفت امان از بلندپروازی